[ Nc-6]
“อื้อ...อื้มมม..”มือบางผมพยายามดันอีกฝ่ายที่รุกล้ำผมมากจนเกินไปแล้ว
คิ้วขมวดแทบจะมัดเป็นปมได้อยู่แล้ว ลิ้นอุ่นขยับเกี่ยวและหยอกล้อกับลิ้นของผมอย่างชำนาญทาง
ริมฝีปากอุ่นบดเบียดริมฝีปากผมอย่างรุนแรงและขบปากล่างผมจนเลือดออก
“โอย..อื้อ!”ร่างสูงไม่ปล่อยให้ผมร้องนานประกบบิดบี้ริมฝีปากไปผมเรื่อยๆจนพอใจแล้วผละออกมองผลงานที่ตัวเองทำแล้วยกยิ้มเยาะใส่ผม ที่นอนหอบหน้าแดงกร่ำอย่างหมดทาง
“อะไรกัน..แค่นี้ก็เหนื่อยซะแล้วเหรอไง เจ้านี่อ่อนแอเป็นบ้า”ไม่เพียงพูดเปล่าร่างหนาก้มลงมาไซ้ซอกคอขาวของผม จะ..จะมากไปแล้วนะ! ผมมองลอเรนอย่างรังเกียจแล้วดิ้นและทุบหนักๆลงกลางหลังลงไปซ้ำๆกันหลายที หวังคนไอ้ปีศาจบ้ากามนี่ปล่อยผมเสียที!!
“เจ้ากำลังทำให้ข้ารำคาญนะรู้มั้ย..”ร่างด้านบนพูดเสียงเฉียบแล้วรวบมือผมขึ้นไปเหนือหัวด้วยมือเดียว แล้วเสกโซ่ที่ทำจากเหล็กกล้ามามัดข้อมือผมเอาไว้ด้วยกันแล้วนำไปคล้องล็อกไว้กับหัวเตียงเพื่อกันมือผมไว้ไม่ให้เกะกะ...
“แล้วอย่าสะดีดสะดิ้งให้มันมานัก ทำตัวเป็นสาวบริสุทธิ์ไม่เคยพามือชายไปได้ เจ้ามันก็เป็นแค่ของเล่น อย่ามาฤทธิ์เยอะใส่ข้า!”มือหนาบีบเข้าคอลำของผมทำให้ผมหายใจไม่ออก ต้องดิ้นทุรนทุรายเพื่อไขว้หาอากาศพร้อมก้มลงมาขบเม้นที่ซอกคอทำให้เกิดรอยแดงสีเข้มจัด เต็มไปหมด
“อึก..ปล่อย..ปล่อยน..นะ..”ผมพูดเสียงขาดหายๆนัยนตาพร่ามัวสติกำลังจะหายวูบไป แต่หมอนั่นไม่ยอมให้ผมสลบไปง่ายๆเลยปล่อยมือออก แล้วขยับมาปลดกระดุมเสื้อผมแทน.. ตอนนี้ผมทำได้แค่สูบเอาอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด รู้ตัวอีกทีเสื้อที่ใส่อยู่ถูกปลดออกจนหมด เผยให้เห็นผิวขาวนวลผ่องราวกับงาช้างเมื่อต้องแสง ที่เนียนละเอียดราวกับผิวของอิสตรีก็ไม่ปาน ผิวที่ผมไม่เคยให้ใครได้เห็น บัดนี้กับถูกปีศาจร้ายที่มองมาอย่างกระหาย นัยนตาคมจ้องมองอย่างโลมเลีย ดูหยาบกระด้างและจาบจ้วง ชวนให้ขนลุกแล้วรู้สึกแปลกๆ
“อืม...เจ้านี่มันของเล่นชั้นเลิศ...หวังว่าข้าคงไม่ผิดหวังที่ได้ลิ้มลอง”ร่างสูงใช้มือหยาบลูบไล้ไปตามแผ่นอกบางลากไปที่หน้าท้องแบน บีบเฟ้นมือหนักเบาสลับกันไปจนเป็นรอยแดงช้ำๆทั่วท่อนบน ผมทำได้แค่เพียงกัดริมฝีปากที่เปื้อนเลือดแน่นเพื่อกั้นเสียงที่น่าอับอาย เพราะความรู้สึกแปลกๆที่ก่อขึ้นมาในสรวงอก
“อืม...นอกขาวเนียนสวยแล้ว..ยังนุ่มลื่นมือข้าดีจริงๆ”เสียงทุ้มที่ก้มลงมากระซิบเสียงพร่าข้างหูเรียวยาวของผมด้วยคำพูดที่น่าอายพร้อมขบเลียตามความยาวของใบหู
“อึก!..ฮึ!..”ใบหน้าของผมตอนนี้คงแดงเห่อด้วยความอาย แต่ผมไม่ยอมรับง่ายๆหรอกนะว่าเกิดเพราะมัน ผมเอียงหลบลิ้นอุ่นที่โลมเลียหลับตาแน่นไม่ยอมเสียเปรียบอีกฝ่ายง่ายๆ ผมจะสู้เท่าที่ผมจะทำได้ เรื่องอะไรที่ผมจะยอมเป็นรองเจ้าหมอนี่
“หึ!..หัวดื้อ...แทนที่จะยอมข้าดีๆจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวมากแท้ๆ..”ตาสีแดงราวกับสีเลือดจ้องมองในตามีแววโรจน์ มือแกร่งจับหัวผมกระแทกลงกับหมอแล้วกดเอาไว้
“อึก...อย่า..หวังว่าจะได้ร่างกายผมไปง่ายๆ..ไอ้คนเลวทราม”ผมเค้นเสียงกร่นด่าร่างสูงเสียงต่ำ จ้องมองสู้สายตาอย่างไม่ลดละ
“หึ!..ปากเก่ง...ข้าเองก็อยากรู้ว่าเจ้าจะไปได้สักกี่น้ำ”ริมฝีปากเรียวที่พ่นคำร้ายกาจออกมายกเหยียดยิ้มร้ายๆ ก่อนจะก้มลงมาขบกัดตามแผ่นอกบางก่อนจะเลื่อนไปบดขยี้ยอดอกสีชมพูอ่อนที่ชูชันเพราะถูกปลุกปั่นจากร่างด้านบน
“อึก..อ๊ะ!..มะ..ไม่นะ”ผมร้องห้ามเสียงสั่นร่างกายกระตุกสั่นระริกเมือถูกสัมผัส ลิ้นเรียวตวัดโลมเลียสลับใช้ฟันขบกัด สร้างความหรรษาปนความเจ็บในคราวเดียวกัน
“อืม...เสียงเจ้าหวานดี..ข้าชักติดใจซะแล้วสิ..หึหึ”ยะ...อย่าพูดไปตอนที่อยู่ตรงนั้นสิเฟ้ย มันจักจี๊นะ!..ผมเม้มปากแน่น เชิดหน้าหนีอย่างไม่ยอมรับ
“หึหึ..ส่งเสียงนั้นออกมาอีกสิ..ข้าชอบนะ..”ไม่พูดเปล่านิ้วเรียวบีบเค้นยอดอกพร้อมกันทั้งสองแล้วสลับดูดดุนทั้งซ้ายและขวา จนยอดอกบวมแดงเลอะไปด้วยน้ำลายของร่างสูง
“อ๊ะ..อึก...ยะ...อื้ออออ”การหยอกเย้านั้นทำให้ผมแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างเผลอไผล ทั้งๆที่ควรขยับหนีด้วยความรังเกียจแท้ๆ แต่กับไม่สามารถทำตามที่สมองสั่งได้เลย ในหัวผมตอนนี้ว่างเปล่าขาวโพลน
“อืม..”เสียงทุ้มต่ำที่ส่งออกมาจากลำคอของร่างสูง กับริมฝีปากที่ไล่ต่ำลงไปถึงท้องน้อยโดนไม่ลืมที่ขบกัด เพื่อสร้างรอยตามอารมณ์จนไปถึงกางเกงที่โป่งนูนมีน้ำซึมออกมา
“หึ..ปากบอกข้าว่าไม่ แต่ร่างกายเจ้ามันกลับสวนทาง..”ลอเรนพูดเยาะๆใส่ผมที่ตอนนี้ไม่มีแรงจะตอบโต้อะไรทั้งนั้น ทำได้แค่เพียงพูดกลบเกลื่อนความอับอาย
“อึก....พะ..พูดบ้าอะ..ไร..ฮ่าห์..ผมไม่เห็นรู้เรื่อง..อ๊ะ!”ผมเถียงไม่ทันจบหมอนั่นก็ใช้มือเค้นคลึงต้องเป้ากางเกงพร้อมบีบเบา ทำเอาผมสะดุ้งตัวโหยง เฮ้ยๆ ตรงมันเซนสทีฟนะเฟ้ยยย ไอ้บ้านี้ ผมหน้าเหยเกเพราะอึดอัดยิ่งโดนสัมผัสส่วนนั้นยิ่งโป่งพองทำให้ยิ่งอึดอัดเข้าไปใหญ่ ตอนนี้ของผมหน้าแดงจัดไปจนถึงใบหูเรียว ในใจร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความต้องการที่จะปลดปล่อย แต่ร่างสูงยังคงหยอกล้อมัน เหมือนจะรอให้ผมพูดว่าไม่ไหวแล้ว
“หืม...ไม่คิดจะพูดจริงๆสินะ...ปากแข็งไม่พอ เจ้าก็ยังใจแข็งและดื้อรั้น”ร่างหนาพูดก่อนจะปลดกางเกงผมออกแล้วรูดดึงพรวดเดียวออกไปให้พ้นหลุดเรียวขาของผมทั้งชั้นนอกในและโยนให้มันลงไปกองอยู่กับพื้น แกนกายที่ถูกอัดอั้นมานานดีดพึงออกมา เป็นอะไรที่น่าขายหน้าที่สุดเลย
“หึหึ..มันน่ารักดีนะ..”นิ้วเรียวบดหยอกส่วนปลาย ทำให้ทรมานขึ้นไปอีก
“อะ...อ๊ะ!เสียงครางที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ ยิ่งเป็นที่หน้าพอใจของฝ่ายตรงข้ามที่ได้เห็นผมทรมานและลนลาน..เพราะความกระสัน
“อืม..ในเมื่อเจ้าไม่อยากงั้นก็ไม่จำเป็นต้องปลดปล่อยสินะ”ร่างหนายิ้มเจ้าเลห์ จนผมรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาทันที...
“จะ...จะ..ทำอะไร..ยะ..อย่านะ”ผมมองอย่างตื่นๆและหวาดระแวงรีบส่งเสียงห้ามอีกฝ่ายทันที
“หึหึ...ข้าแค่จะทำอะไรสนุกๆเท่านั้นเอง...”ร่างสูงหัวเราะในลำคอก่อนจะร่ายเวทใส่ปลายแกนทำให้มันไม่สามารถปลดปล่อยได้อยากที่ต้องการต่อให้สารในร่างกายหลั่งออกมาแต่ก็ไม่ไหลออกมาภายนอกได้เพราะเวทนี้
“อ๊ะ..มะ..ไม่นะ..”ความตกใจแรกยังไม่หนักเท่าครั้งนี้ ร่างสูงยืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะปลดกางเกงของตัวเองออกแล้วจับขาของผมแยกออก เอามาพาดเอาไว้ที่หน้าขาแกร่ง สอดตัวเข้ามาชิดจนรู้สึกได้ถึงแกนกายใหญ่ที่เสียดสีขึ้นลงเบาๆกับช่องทางของผม จนทำให้ผมยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใหญ่
“ยะ...หยุดนะ...อย่า..”ผมร้องห้ามน้ำตาระรื่นไหลขึ้นมาคลอหน่วยตาจนร้อนผ่าว
“อา...เจ้าไม่อยากปล่อย แต่ข้าอยากนี่..”ลอเรนตอบเสียงพร่าไม่สนใจฟังคำคัดค้านจับแกนกายสอดเข้าไป ทีละนิดๆ เมื่อส่วนปลายมุดผ่านเข้าไปแล้วก็ดันพรวดเข้าไปทีเดียวจนหมดลำ
“โอย!!..เจ็บ...ฮึก...อะ..เอามันออกไปนะ”น้ำตาที่ขึ้นมาคลอตอนนี้ มันไหลลงมาอาบแก้มของผม ความเจ็บปวดและแสบเพราะช่องทางฉีกจนเลือดออก ผมยอมรับเลยครับว่าตอนนี้ผมกลัว...เพราะว่าผมไร้ทางสู้จริงๆ
“ซิ๊ดดด...เจ้าก็อย่าเกร็งสิ..อา...ช่างตอดรัดแน่น..ดีเสียจริง..อา..”ร่างสูงขยับเข้าออกทันที ไม่สนว่าร่างเบื้องล่างแบบผมจะเจ็บปวดแค่ไหน ขยับไปตามอารมณ์ที่ใจอยาก ไม่มีการช่วยเหลือผมเลยแม้แต่น้อย
“อึก..อ๊ะ...ฮึก...อ๊ะ”ผมทำได้แค่ต้องยอมรับและผ่อนคลายตัวเองเพื่อไม่ให้เจ็บไปกว่านี้ เสียงครางหวานที่ผมพยายามกลั้นมันเอาไว้ ตอนนี้ส่งเสียงครางไปตามจังหวะที่ร่างสูงขยับเข้าออก น้ำตาไหลไม่หยุด ทั้งเจ็บปวดและทรมานเจียนตาย
“อา...อย่างนั้นแหละ...อืม..รู้มั้ยตอนนี้เจ้ารัดข้าแน่นแค่ไหน?...ซิ๊ดดด...ข้าแทบจะคลั่งเลยรู้มั้ย?”ร่างหนาขยับจังหวะเร็วขึ้นและชนเข้าที่จุดกระสันอย่างรุนแรง หน้าท้องแกร่งเกร็จจนขึ้นเห็นหน้าท้องล่อนขึ้นมาเป็นลูก ๆ เหงื่อพราวไหลหยดลงมาลู่แก้ม ใบหน้าคมเชิดขึ้นหลับตาพริ้ม ส่งเสียงครางเบาๆอยู่ในลำคอตลอดเวลา
“อ๊ะ...อือ...อา...เจ็บ...อื้อๆ..ๆ”ผมครางไม่เป็นภาษาตอนนี้ผมไม่สนใจคำพูดอะไรทั้งนั้นตอนนี้ผมต้องการที่จะปลดปล่อย น้ำลายใสไหลออกมาเลอะที่มุมปากน้ำตาที่แห้งไปแล้วขึ้นมาคลออีกระรอกเพราะไม่สามารถปลดปล่อยได้
“อืมมมม...ลองขอร้องข้าดีๆ..ข้าอาจจะเมตตาปลดเวทให้เจ้า..”ลอเรนพูดเยาะๆ เสียงหอบกระเส่าเบาๆก้มลงมาหยอกล้อยอดอกพลางขยับไปด้วย ยิ่งทำให้ผมทรมานมากขึ้น แต่ทิฐิก็ยังเหนือว่า..ผมเลยซุกหน้าเข้ากับต้นแขนตัวเองกัดฟันทนด้วยใจที่สับสน
“หึ...แล้วแต่เจ้านะ..อืม..ข้าเสนอทางให้เจ้าแล้ว..”ร่างสูงขยับออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกเข้ามาทีเดียว ทำแบบนี้อยู่หลายครั้งเพื่อบีบบังคับให้ผมพูดให้ได้
“อึก..ฮ๊ะ!...อ๊ะ!..ขะ...ขอ..ร้องละ..อื้ออ..”ผมยอมวางทิฐินั้นลงอย่างช่วยไม่ได้ ใจผมอาจจะขัดแย้ง แต่ตอนนี้ร่างกายผมมันเริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว
“อืม..ขอร้องว่าอะไร...พูดดีๆละ..”ร่างสูงหยุดฟังไม่คิดจะขยับต่อแต่อย่างใด ยิ่งทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเพิ่มขึ้น
“ฮ่าห์..ขอร้อง..ช่วย..ผม...ฮ่าห์..ช่วยปลด..ปล่อย..ผมที”เสียงขอร้องที่ถูกเค้นพูดออกมาอย่างอ่อนล้า...นัยนตาผมคลอน้ำตาเหมือนอ้อนวอน
“อืม...ดี..แต่ยังขาดอะไรไป...”ร่างหนายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจแล้วก้มลงมากระซิบข้างหูผม
“เรียกชื่อข้าสิ....เรียกให้เพราะๆด้วยเสียงหวานๆของเจ้า..”หลังจากพูดจบก็เริ่มขยับอีกครั้งด้วยจังหวะที่เชื่องช้า
“อึก...ฮ่าห์..อื้อ...ละ..ลอเรน....ลอเรน...ช่วยผมที..อื้ออ”ผมเรียกชื่ออีกฝ่ายตามความต้องการ ร่างสูงยิ้มแล้วปลดเวทให้พร้อมกับใส่จังหวะกระแทกรุนแรง ผมปลดปล่อยของเหลวขาวขุ่นออกมาเลอะเต็มหน้าท้องโดยที่ไมได้แตะต้องอะไรมันทั้งนั้น ส่วนร่างหนากระแทกเข้ามาอีกสองสามครั้งแล้วปล่อยเข้ามาเต็มช่องทางจะทะลักออกมาภายนอก
“อืมมม”ลอเรนครางในลำคออย่างพอใจแต่ไม่ถอนออกแต่อย่างใด
“อะ..เอาออกไปสักทีสิ..”ผมพูดเสียงเหนื่อยล้า ตอนการที่จะพักผ่อนเต็มทีเพราะนับจากที่ถูกระทำมาตั้งแต่เย็นจนตอนนี้ตกดึก ร่างกายผมล้าสุดๆแล้วตอนนี้
“เจ้าพูดอะไรน่ะ...หึ...ราตรีนี้อีกยาวไกล..อย่าหวังว่าจะได้นอนถ้าข้ายังไม่พอใจ”ร่างสูงพูดจบส่วนนั้นก็ขนาดพองคับช่องอีกครั้ง
ผมถูกกระทำครั้งแล้วครั้งเล่าจนสลบ
หมอนั่นก็จะปลุกให้ผมตื่นแล้วซ้ำเติมผมไปเรื่อยๆ
จนหมอนั่นพอใจซึ่งผมไม่รู้ว่าครั้งนั้นมันเป็นรอบที่เท่าไร....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น